-Man BEGIN

สุดท้ายความ รัก ความฝัน ความต้องการ  จำต้องยอมให้กับความเป็นจริง ที่ไม่อาจฝืนได้อีกครั้ง...ถึงจะมีโอกาสสักกี่ครั้งก็ไม่อาจได้กลับคืนอีกแล้ว

เมื่อบทละครชิ้นสุดท้ายได้จบลง  แต่ชีวิตก็ยังต้องดำเนินอยู่อีกต่อไปแม้พลังชีวิตจะตายไปพร้อมๆกัน...กำลังใจจะสูญสลาย...พลังขับเคลื่อนจะหยุดนิ่ง

หลายๆสิ่งก็ต้องไป  เพราะใคร  เพราะฉัน  หรือเพราะเธอ  ฉันไม่รู้ว่าคืออะไร  รู้แต่เพียงว่ามันมาพร้อมกับฝันร้ายกองโตและแสงสีทองอันเรืองรอง

แต่สุดท้ายฉันและเธอก็เลือกที่จะเดินคือการจากลา  ไม่มีอีกแล้ว  ไม่มีอีกครั้งหมดโอกาสทุกครั้งที่จะหยิบยื่น 

 

ยังต้องมีอะไรอีกมากมายให้ไปทำให้เสร็จทิ้งทุกอย่างแล้วกลับมารับผิดชอบในสิ่งที่ทำ  แล้วหลังจากนั้นค่อยหันหลังเดินอย่างเดียวดายอีกพร้อมกับ

เก็บความบอบช้ำครั้งนี้ไว้เตือนใจและสติ  เพื่อไม่ให้ก้าวพลาดอีกแล้ว  มันพลาดมามากพอแล้ว

 

หลายคนอาจจะมองว่าแกผิดแก่ต้องจมอยู่และติดตราบาปนั้นตลอดไป  แต่ฉันไม่...ฉันถือว่าได้เรียนรู้ที่จะก้าวพลาดใครบ้างไม่เคยก้าวพลาด 

 

 

คงไม่มีใครอยากเดินเคียงข้างฉันอีกแล้ว...เดียวดาย...เงียบเหงา...ไม่มีแสงเทียนแสงดาว

คอยแต่ปลอบโยนความเงียบเหงาอยู่คนเดียว  คนอื่นเจ็บก็รู้...ฉันก็เจ็บ

... เพื่อนสนิท
... ก็คือ
เพื่อนธรรมดาๆคนนึง ที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆทั่วๆไป

... ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆอย่าง ที่คล้ายๆกับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น
... ถึงจะมาสนิทกันได้

... บางที อาจไม่ใช่นิสัย
... บางที อาจไม่ใช่หน้าตา
... บางที อาจไม่ใช่ฐานะ
... บางที อาจไม่ใช่ระดับความรู้

... แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่าง ที่ต้องเป็นคนนี้เท่านั้นที่มี

... บางครั้ง

... เราก็ไม่ไป ที่ที่เราอยากไป
... เพียงเพราะว่า มันไม่ไปด้วย

... บางครั้ง
... นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน
... น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตาย กลับทะลักออกมาได้จนหมด

... บางครั้ง
... ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย
... เราจะหัวเราะได้ดังกว่านี้

... บางครั้ง
...ร้อยคำปลอบใจของใครก็ไม่รู้

... ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆที่หัวไหล่
บอกเป็นนัยๆว่า
ฉันอยู่ตรงนี้


ชอบคำๆนึงที่บอกว่า

. . . . . เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . .
. . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . .


...เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ

... มากจนบางคนแยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟน ว่าอะไรสำคัญกว่ากัน
... ทั้งๆที่มันคนละเรื่องกันเลย


... แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก
... เพื่อน ... จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเราทันที
... ไอ่เพื่อนสนิทผม มันคงจะชินแล้ว
... ที่เวลาผมมีรักทีไร ผมก็จะห่างๆมันไปทุกที

... เวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที

... ก็ตอนอกหักนู่นแหละ

... ก็เคยคิดเหมือนกันนะ
... ถ้าเราเป็นมัน จะรู้สึกยังไง
... คงจะประมาณว่า
... " พอมีแฟนก็ลืมเพื่อน"
... นี่ กะเราไม่เคยช่วยอะไรเลย ทีกับแฟนนะแทบถวายหัว"
... "ต้องเลิกกะแฟนก่อนถึงจะจำเบอร์โทรเราได้ใช่ไหม"
... คิดๆดูแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ
... เพราะเวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรัก
... ก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยวไหนกับมันเลย
...นานๆถึงจะได้คุยกันที


... แต่พอผิดหวัง พอเจ็บตัวขึ้นมา
... นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน
... อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน

... ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้วผมก็จะไล่มันกลับไปนอน

... ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆทั้งนั้น
... ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอแล้ว

... แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า
... 'เพื่อน

คือคนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ'
... 'แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ'


... 'เพื่อน'
... 'คือคนที่เมื่อเราสุข เราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา'
. . . 'แ ต่ เ ป็ น ค น ไ ม่ มี วั น ป ล่ อ ย ใ ห้ เ ร า ล้ ม ลง

ไ ม่ ว่ า เ ร า จ ะ ไ ป
เ จ็ บ ม าจ า ก ไ ห น . . .

วันนี้วันที่  7 มิถุนายน 2549

          โดดเรียนอีกแล้วตั้งแต่วันแรกเลยกรูบ้าจริงเรียนไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้ เรียนกันตั้งแต่วันที่ 5 นี่ก็ยังไม่ได้เข้าเรียน

เลยขาดเรียนขาดเรียน  3วันเลย ไปเที่ยว ครับเที่ยว

         

          วันนี้ก็เป็นอีกวันออกตั้งแต่เช้า  8  โมงไปพัทลุงไปเอาของ ไปไงหรอโบกรถครับโบก ขาไปนั่งโบกไป4 ต่อ ขากกลับ

4 มั้ง นั่ง รถ 10ล้อครับ ได้มา 4 คันมันมากทำให้เราได้รับรู้ว่าคนไทยยังใจดีนะไม่ว่าจะชาติ ศาสนาไหน

 

          ตอนนั่งรถเห็นวิวอยู่วิวนึงชอบมักกก

                   นักรถกระบะแล้วนั่งหันหลัง( นึกภาพออกไหม ) หันหลังให้กระจก หันหน้าให้ถนนห้านหลัง

                   ชอบตอนนี้แหละมองออกไปเห็นถนนกำลังหายไปด้านหลังลิบตา ต้นไม้ ถนน รถ บ้านคน เสาไฟ

                   เริ่มเล็กลงไปทีละอย่างนะ หายวับไปเลยนะ ไปกลับเพื่อน 5 คน  วาฟะ หมาน หลีม ทิฐ และเรา เป็น 5 คน

                   พอมองไปด้านหลังทำให้เรานึกได้คำๆนึงที่เค้าว่าไว้ว่า

        

    " การจางหายของอดีดเป็นเรื่องของกาลเวลา แต่ก็ยังไม่หายไปซะทีเดียวมันจะกลายมาเป็นความทรงจำแทนภาพอดีต"

 

                   ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะมันทำให้เรานึกถึงเค้าคนนั้น ไม่รู้ทำไมเหมือนกันถึงแม้มันจะผ่านแต่มันก็ยัง

                   เป็นความทรงจำที่ไม่เคยลืมมันได้ลง ถึงมันจะจางหายไปก็ตาม  ทำให้เราได้นังงงเงียบๆ ไปพักนึง

                   ไม่พูดไม่จาจนทำให้เพื่อนมันเคืองเล็กน้อย ( เมิงเป็นเฉี่ยไรวะ โกรธกรูหรอ  ! ซะงั้นงงเลนตู )

                   มันไม่เกี่ยวกับใครและไม่ใช่เพราะใครนะแต่มันเป็นที่เรานี่แหละ มันคิดถึงเนอะ เลยนั่งนึก

                    สิ่งที่มันเคยผ่านมา สิ่งดีๆต่างๆ หน้าที่ยิ้มๆของเค้า น่ารักจนไม่เคยลืมมันได้ลง นั่งมองฟ้า มองต้นไม้

                   เพลินนะ  แต่วันนั้นคงไม่กลับมาหาเราอีกแล้วล่ะมั้ง ได้แต่นั่งฝันลมๆแล้ง อิอิอิ+

                   เค้าไม่ได้เลือกเราก็บอกตัวเองอยู่ทุกวัน หาอะไรทำทุกวันแต่ก็ไม่อาจจะลบความทรงจำนั้นลงได้เลย

                   สักครั้งไป

                

                   ยังไม่รู้เมือนกันว่าถ้าเค้ากลับมาเราจะทำตัวยังไงเหมือนกันนะ

 

                   คงทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน  ไม่กล้าพูดแต่อยากเจอหน้าพอเจอก็แอบมองหน้า ( เป็นแบบคนโรคจิตเลยกรู )

                   เพราะคิดว่าเค้าคงไม่อยากเจอหน้าเรานั่นดิ คงใช่มั้ง ( คิดเองอีกแล้ว กรู ) เพราะฮีโร่ของเค้าคงไม่ใช่เรา

                  มันไม่ใช่เรามานานแล้วแหละ ของขวัญวันเกิดก็ไม่ได้ให้นะ ซื้อไว้และ นานและ แต่ไม่ให้ดีกว่า

                   25 พฤษภาคม วันเกิดเค้าเลย วันนั้นเราเลยกลับไปบ้านไปทำใจเพราะมันไม่ไหววะอยู่ไม่ไหว

 

 

 

ไปดีหว่าไปนอน และนะ บายจ้า

แม่งช่วงนี้เสือกตื่นเช้าทุกวันเลยวะ

                 ทั้งที่จริงๆก็ไม่อยากจะตื่นอะนะแต่มันชินกับการนอนดึกตื่นเช้าซะแล้วซิ 

น่าเบื่อนะกับชีวิตประจำวันอย่างนี้  อยากจะหาอะไรทำที่มันไม่จำเจวะ

อยากทำอะไร อะไร หลายๆอย่าง  แต่บางครั้งทำไปคนบางคนอาจจะมองว่าเมิงทำไม่  เป็นแล้วเสือกมาทำเฉี่ยอะไรวะ

ก็กรูมันอยากจะทำนี่หว่า  คนมันอยากเรียนรู้ทำไมหรอคนที่มำงานมันต้องทำเป็นกันทุกคนเลยหรอ

งานไหนที่ไม่เคยทำมันก็ กระท่อน กระแท่น ไปนั่นแหละ  เสือกมาว่ากรู  เรามันก็แค่อยากจะเรียนรู้จะเอาอะไรมากกับเรานัก

หนาวะ

                 มาห้องคอมตั้งแต่เช้า  เข้าไม่ตกกระเพาะสักเม็ดแต่เสือกอยากมานั่งทนเล่นคอม  มีงานอีกแล้วครับหน้าที่รับ

ผิดชอบเขามาเราก็ต้องทำ  เสือกรับสมน้ำหน้า 555+  พวกเพื่อนๆเราก็เตรียมงานนี้กันยกใหญ่เพื่อที่จะไปจัดค่าย

ในวันที่ 2-6 มิถุนายน นี้  แหละ

                 มือมันอยากจะทำจนแทบหัวใจวายตายแต่  ตอนนี้ความรู้สึกมันช่าง Down ลงเหลือเกิน เค้าบอกให้เรารอเราก็รอทำไงได้นี่  มีเหมือนกันนะมือทำงาน  ตัวมีงาน  จมอยู่กับงาน  แต่แล้วใยใจเจ้ากำกับคิดถึงเขามากๆเลยไม่รู้จะบอกใครก็ได้แต่บอกตัวเองว่าให้รอ  ถ้ารอแล้วออกมาดีก็ดีสินะ  แต่ถ้าไม่ใช่หละ จะทำไงดีวะเนี่ย จะบ้าตาย ( คงเข็ดอีกนานละมั้ง 555+ )

                

+_+         สุดท้ายก็ต้องกลับมาหมกกับเพื่อนอีกตามเคย

 

                          นี่ละน่า  บางเวลา  คนรัก  อาจไม่เคยทดแทนมันเข้าไปได้

                         แต่  เพื่อน  อาจอุดช่องโหว่ของความว่างเปล่าในเวลานั้นได้

 

 

 

 

 

 

 

               

 

 

 

 

 

 

 

 

                   สมน้ำหน้าตัวเองที่ดันทำเหตุการณ์ให้มันกลับกลายเป็นอย่านี้  ด้วยความอยากรู้อยากเห็นจึกถามอะไรไป

มากมาย  ก็อยากรู้จริงๆว่าคิดไงกันแน่  แล้ว ยังต้องรออีกหรือไง  ทำไม ล่ะ  บอกเลยไม่ได้หรือไง

                          

                                                               22 มีนาคม 2549                                       

 

          Dear เพ็นกวิ้น

 

                  ไม่รู้หรอกนะว่าเพราะอะไรทำให้กรูกับเมิงต้องห่างกัน กรูมันผิดมากนักหรือที่เมิงไม่ยอมคุยด้วย

         หยุดทำหน้าเศร้าสักทีได้ไหม กรูก็ยังรักเมิงเหมือนเดิมนะโว้ยแต่ดูเมิงทำสิ  มีอะไรก็บอกกันดีวะเมิง

         เมิงบอกว่าไม่มีอะไร แล้วจะให้กรูเชื่อได้ไงวะก็ดูเมิงทำซิวะ  เมื่อก่อนเมื่อเจอหน้ากรูเมิงจะยิ้มและ

         หัวเราะแล้วทำไมตอนนี้เมิงกลับทำหน้าอย่างนั้นวะ  กรูรู้ว่าเมิงมีอะไรบางอย่างนะโว้ยแต่เมิงกลับไม่บอก

         กรู  ถ้าเมิงทำอย่างนี้แล้วดีก็จงทำต่อไปและกันจนกว่าเมิงจะดีขึ้นแล้วค่อยมาคุยกัน  ถ้าทำแล้วดีขึ้นนะ

         กรูยังรอเมิงกลับมานะโว้ย  อยากได้เพื่อนคนเดิมกลับมาวะ อยากมีคนมาหัวเราะข้างๆ อยากมีคนมาตบหัว

         แล้วบอกกรูว่าขอโทษลืมไปว่าเมิงต้องบวช อยากมีเพื่อนคนเดิมมาซ้อนท้ายกรู อยากมีเพื่อนคนเดิมไปกิน

         ข้าวกับกรู อยากให้มีคนมาชวนกรูกินสุกี้แห้ง อยากมีเพื่อนคนเดิมที่เป็นห่วงกรูเวลากรูไปกินเหล้ามา

         อยากมีเพื่อนคนที่เตือนเราเวลาเราทำไม่ดี อยากมีเพื่อนคนที่ไปไหนมาไหนกับกรูตลอดเวลา อยากมี

         เพื่อนที่เวลาชวนไปกินอะไรก็ไปกินกับกรูถึงแม้จะอ้วนก็ตาม อยากมีเพื่อนที่คุยกับกรูได้ทุกเรื่อง อยาก

         ให้มีวันนั้นอีกครั้ง

                   เมิงก็บอกเองไม่ใช่หรอว่าเราจะเป็นเพื่อนกันไม่ทิ้งกัน ถึงแม้บางครั้งกรูอาจจะหายหน้าไปบ้าง

         กรูขอโทษยังไงกรูก็ยังอยากเห็นในความสดใสและยิ้มแย้มของเมิงถึงแม้ใครจะมาบอกกรูว่าเมิงเป็นยังไง

                  แต่กรูก็เชื่อในสิ่งที่กรูเห็นนะโว้ย กรูไม่อยากฟังใครทั้งนั้นแค่อยากจะฟังจากปากของเมิงว่า เมิงเป็นอะไร

         บอกกรูสิ อย่าให้กรูได้ยินจากคนอื่น       กรูไม่อยากฟัง

                   กรูยังรอเมิงนะโว้ย  และจะยังรอเมิงมาบอกกรูเมื่อเมิงพร้อม ถ้ากรูผิดตรงไหนก็ขอโทษนะโว้ย

         กรูไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

    

 

                                                                                                                                     From

                                                                                                                               เพื่อนของเมิง?

 

 

จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ยังไม่แน่ใจ

จนถึงปัจจุบันก็ยังไม่แน่ใจ

แล้วอีกนานไหมที่จะแน่ใจ

 

ตัวของเราเองนั้นก็ยังเดินอยู่  ไม่ได้เริ่มวิ่งสักครั้ง

อยากจะวิ่งให้สุดแรง              แต่ความท้อแท้มันก็ทำให้เราวิ่งออกไปไม่ไหว

อยากได้กำลังใจอีกมากมาย  เพื่อมาเติมแต่งให้ชีวิตสดใสและมีแรง

เห็นว่ายังยิ้ม                          แต่ที่จริงกลับเศร้าใจ

อีกนานไหมเรา                      กับใจดวงนี้

 

จนมาได้พบเธอ อีกครั้ง และในครั้งนี้คงไม่ต้องเศร้าอีกครั้ง

 

 

 

The End

.

.

.

.

.

.

.

 

ตอนนี้คงถึงตอนจบของละครหลายๆตอนที่ใครๆก็เคยเห็น

บางคนอาจะบอกว่าละครไม่ใช่ชีวิตจริง  มันเป็นแค่นิยายที่มีจุดหมาย

แต่ความจริงสำหรับใครบางคนมันจะไม่ใช่นิยายอีกต่อไป  มันจะเป็นเรื่องจริงที่เคยเกิดขึ้น

จากหลายๆครั้งที่ได้โดนมัน  มันก้เหมือนกับคมมีดที่ทำร้ายเราทีละนิด ทีละน้อย

เจอมาหลานครั้งหลายหน ก็จะพยายามทำใจแต่ใครจะไปรู้ว่ามันยากแค่ไหนที่จะใจให้หาย

 

เพื่อน.ก็บอกว่า  ลองเผื่อใจมองใครดูบ้าง

แต่มันยากนะ  ยากจริงๆ

ที่จะทำใจให้ยอมรับมันได้  มันคงลึกมากไปจริงๆ  กลายเป็นแผลเรื้อรัง

พยายามอยู่หลายครั้ง  แต่กลับเจ็บกว่าเก่า ลืมไม่ลง...?

 

จะมีใครบ้างหนอที่จะมาเข้าใจเราบ้าง

จะมีไหมที่แผลนั้นจะหายไป

อีกนานไหมที่จะได้พบใครอีกคน

 

.

.

.

.

.

.

มันจะไม่ใช่นิยายอีกต่อไป